Kleur bekennen
Door: Elise Vonk
Blijf op de hoogte en volg Samuel en Caleb
29 November 2012 | Kenia, Nairobi
Na dik 4 maanden Nairobi-Kenia en als moeder van twee prachtige jongens die in dit land geboren zijn, kom ik terug op een opdracht die ik mezelf gegeven had. Ik wilde graag wat ´Keniaanser' worden. Dit idee komt voort uit de gedachte dat ik onze zonen alleen zo het beste van beide culturen kan meegeven. Maar dagelijks verwonder ik me over de Keniaanse cultuur; soms positief, soms negatief. In ieder geval maakt het, dat ik me de meeste tijd blank voel …
Onlangs bezocht ik met een Pastoor een sloppenwijk. Hij vertelde dat hij zich vooral richtte op het armste deel van het dorp. Dat bleek de linker helft van het dorp te zijn; mensen zonder educatie, baan, geld en status. Zij zijn iedere dag bezig met overleven. Uit pure wanhoop zijn sommigen van hen gedwongen de criminaliteit of prostitutie ingegaan. Soms komt het, om die reden voor, dat moeder (30 jaar) en dochter (15 jaar) tegelijkertijd zwanger zijn. Maar toen ik naar de rechts keek zag het er, in mijn ogen, net zo arm uit.
Of het geval van Mary, een bloedmooie, ranke, slanke Keniaanse schone van 19 jaar. Zo jong en al een hele tijd in een gevangenis doorgebracht. Alleen maar omdat ze weigerde op de avances van een politieman in te gaan. Het leven in de gevangenis is zwaar voor haar geweest. En nu ze uit de bak is, blijft haar gevangenisverleden haar achtervolgen; het (bijna) onmogelijk om een baan te vinden en een goede man te trouwen.
Dit geldt overigens voor ongeveer de helft van de mensen in de gevangenis. Zij zitten onschuldig vast. Uit angst voor of na een flinke aframmeling van de politie, bekennen ze schuld. Aangekomen in de cel zitten ze met 100 mensen in een ruimte die eigenlijk geschikt is voor 10 mensen. Om er zo snel mogelijk uit te kunnen, bekennen ze nog eens schuld. Dan blijken er allerlei zaken aan de hand te zijn met het juridisch apparaat (hervormingen, rechters die zelf ‘onderzocht’ worden etc). Als ‘de boef’ dan na 2 jaar eindelijk voor de rechter mag verschijnen, komt aan het licht dat hij onschuldig is. Je hoeft hier echt niet te rekenen op een ‘schadevergoeding’ van de staat. Nee, je bent je baan kwijt of je bedrijf is failliet. Je vrouw, kinderen en dorpsgenoten willen niets meer met je van doen hebben.
Als het gaat om opvoeding van kinderen en familie, zijn de verschillen ook groot. De families zijn hier allemaal ‘extended’ (dat wil zoveel zeggen als dat een dorp en zelfs daarbuiten familie van je is. Als je een baan hebt, ben je zowat verplicht om ze allemaal te onderhouden). En kinderen zijn van iedereen. Dus als je vindt dat een kind van een ander zich misdraagt, mag je die ‘opvoeden’ zonder overleg met de ouders. Zo vroeg onze Guardian laatst in de rechtbank of ik andere ouders een standje kon geven over de opvoeding van hun kind. Ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat dat in Nederland NOT DONE is…
Door het nieuws in de kranten wordt de kloof tussen Kenia en Nederland er ook niet kleiner op; wat is dit toch een groot land en wat gebeurt er toch veel. Of het nu gaat over de vorderingen op de visie van Kenya 2030, om de afslachting van 42 agenten die de daders van een grote veediefstal probeerden te traceren, om de verkiezingsstrijd of de verhalen van de burgers over armoede, educatie, HIV Aids, droogte etc.
Ik leef in zo'n andere wereld: ik heb gestudeerd, ik ben getrouwd met een heerlijke man, we hebben twee geweldige kinderen, ik heb een succesvolle onderneming, we wonen zelfs in een kasteel, ik voel me vrij en ik heb zoveel keuzemogelijkheden dat ik er soms dol van word. Door de ogen van de gemiddelde Keniaan gezien, heeft alleen een blanke zoveel geluk & rijkdom. Vanwege al deze ervaringen moet ik kleur bekennen, hoe hard ik ook mijn best doe om een beetje bruin bij te kleuren…
Onlangs bezocht ik met een Pastoor een sloppenwijk. Hij vertelde dat hij zich vooral richtte op het armste deel van het dorp. Dat bleek de linker helft van het dorp te zijn; mensen zonder educatie, baan, geld en status. Zij zijn iedere dag bezig met overleven. Uit pure wanhoop zijn sommigen van hen gedwongen de criminaliteit of prostitutie ingegaan. Soms komt het, om die reden voor, dat moeder (30 jaar) en dochter (15 jaar) tegelijkertijd zwanger zijn. Maar toen ik naar de rechts keek zag het er, in mijn ogen, net zo arm uit.
Of het geval van Mary, een bloedmooie, ranke, slanke Keniaanse schone van 19 jaar. Zo jong en al een hele tijd in een gevangenis doorgebracht. Alleen maar omdat ze weigerde op de avances van een politieman in te gaan. Het leven in de gevangenis is zwaar voor haar geweest. En nu ze uit de bak is, blijft haar gevangenisverleden haar achtervolgen; het (bijna) onmogelijk om een baan te vinden en een goede man te trouwen.
Dit geldt overigens voor ongeveer de helft van de mensen in de gevangenis. Zij zitten onschuldig vast. Uit angst voor of na een flinke aframmeling van de politie, bekennen ze schuld. Aangekomen in de cel zitten ze met 100 mensen in een ruimte die eigenlijk geschikt is voor 10 mensen. Om er zo snel mogelijk uit te kunnen, bekennen ze nog eens schuld. Dan blijken er allerlei zaken aan de hand te zijn met het juridisch apparaat (hervormingen, rechters die zelf ‘onderzocht’ worden etc). Als ‘de boef’ dan na 2 jaar eindelijk voor de rechter mag verschijnen, komt aan het licht dat hij onschuldig is. Je hoeft hier echt niet te rekenen op een ‘schadevergoeding’ van de staat. Nee, je bent je baan kwijt of je bedrijf is failliet. Je vrouw, kinderen en dorpsgenoten willen niets meer met je van doen hebben.
Als het gaat om opvoeding van kinderen en familie, zijn de verschillen ook groot. De families zijn hier allemaal ‘extended’ (dat wil zoveel zeggen als dat een dorp en zelfs daarbuiten familie van je is. Als je een baan hebt, ben je zowat verplicht om ze allemaal te onderhouden). En kinderen zijn van iedereen. Dus als je vindt dat een kind van een ander zich misdraagt, mag je die ‘opvoeden’ zonder overleg met de ouders. Zo vroeg onze Guardian laatst in de rechtbank of ik andere ouders een standje kon geven over de opvoeding van hun kind. Ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat dat in Nederland NOT DONE is…
Door het nieuws in de kranten wordt de kloof tussen Kenia en Nederland er ook niet kleiner op; wat is dit toch een groot land en wat gebeurt er toch veel. Of het nu gaat over de vorderingen op de visie van Kenya 2030, om de afslachting van 42 agenten die de daders van een grote veediefstal probeerden te traceren, om de verkiezingsstrijd of de verhalen van de burgers over armoede, educatie, HIV Aids, droogte etc.
Ik leef in zo'n andere wereld: ik heb gestudeerd, ik ben getrouwd met een heerlijke man, we hebben twee geweldige kinderen, ik heb een succesvolle onderneming, we wonen zelfs in een kasteel, ik voel me vrij en ik heb zoveel keuzemogelijkheden dat ik er soms dol van word. Door de ogen van de gemiddelde Keniaan gezien, heeft alleen een blanke zoveel geluk & rijkdom. Vanwege al deze ervaringen moet ik kleur bekennen, hoe hard ik ook mijn best doe om een beetje bruin bij te kleuren…
-
29 November 2012 - 20:02
Stella:
Ha lieve Vonk,
Heerlijk herkenbaar en je schrijft me zomaar terug naar 2009. :-) Weet je, volgens mij hoef je geen kleur te bekennen. Zoals het leven niet zwart/wit is, zo is de wereld niet bruin/wit. Doe gewoon wat je doet en wat je zo bijzonder maakt: leef nieuwsgierig, met een open hart en vol compassie voor jezelf en al die anderen op je pad. Dan ben je ongelofelijk Elise, Keniaan, Nederlander en nog heel veel andere kleuren.
Dank voor je mooie verhaal.
Liefs uit Leersum,
Stella -
29 November 2012 - 20:04
Mieke V Breda:
Wat schrijf je toch mooi!!!!!!
Ik hoop dat het op schiet voor jullie en dat jullie snel terug in Nederland zijn. -
29 November 2012 - 20:33
Andrea Janssen:
Mooi geschreven Elise. Het zou fijn zijn als de verschillen kleiner worden en er meer gelijkheid en rechtvaardigheid komt in de wereld (niet alleen in Kenia). Maar ik kan me voorstellen dat als je zo dichtbij bent bij die ongelijkheid dat dat enorm frustrerend is.
-
29 November 2012 - 21:02
Zr. Pauline Martens:
Lieve Elise,
Ja zo gaat het in een ander werelddeel, hoe je ook zou willen je verraad je afkomst niet, en dat hoeft ook niet. Blijf lekker dicht bij wat je voelt, sta voor iedereen open, en blijf lachen, zo zullen ze je blijven herinneren, als je straks eenmaal weer in je land van herkomst bent. En wat verkleuren daar met dat mooie weer is mooi meegenomen.
Ik geniet van je verhalen, dank je wel!!
Heel veel succes met de vorderingen en ontvang dikke knuffels voor je twee zonen, en Frank en jij een hartelijke groet, vanuit Eindhoven.
Liefs, Zr. Pauline. -
30 November 2012 - 09:31
Christel:
Dank je wel, lieve Elise. Je hebt voor mij prachtig beschreven hoe verschillen voelen. En dat nog wel terwijl je middenin die turbulentie zit! Heel veel succes daar en liefs,
Christel -
02 December 2012 - 12:43
Mariken:
Lieve schats, dank voor zoveel moois in woorden gevat!
En echt t maakt niet uit welke kleur jij aantrekt, je hart blijft gloeiend rood...meer heeft de wereld niet van je nodig!!
Alle liefs, geduld en geluk
Xxxx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
